viernes, 27 de noviembre de 2009

Son lo que son

(…)
Cuando despierto del sueño, me doy cuenta que un sudor frío se a apoderado de mi cuerpo… Ya me estoy cansando, me refiero a que no es normal llegar a este punto, ¿realmente es necesario que te cueles otra vez en mis sueños? Vale que así pueda tenerte, hacerte feliz, demostrarte cuantos besos caben en el cuerpo y tantas otras cosas más que me gustarían, pero es que luego ya no se diferenciar ficción a realidad, ¿sabes? Lo que digo es que esa carita a simple vista no dice nada, pero cuando yo la miro, veo un mundo mágico que nace en tu mirada, y se extiende: crea grandes bosques verdes, con cascadas infinitas y ninfas en los lagos, que cuando me acerco desaparecen, y todo vuelve a la normalidad. ¿De qué tienes miedo? Si es por lo que yo pienso, no te preocupes; igualmente les iba a acabar cobrando a tus labios, tus miradas. 


1 comentario:

  1. Wow!

    I quant pagariem per tenir un somni que pogués ser realitat algun dia? I que donariem a canvi de poder regalar tots aquests petons?...
    La vida ens concedeix el desig, i a vegades no podem fer res més que somiar que algun dia podrar ser n.n


    Pd: un text molt macu n.n



    by: el nàufrago de la fiesta ;P

    ResponderEliminar

Aceptaré todo tipo de comentarios, menos ofensivos.
Abro la posibilidad para que comente quien quiera con la opción "anónimo", sin que haga falta de que se registre, con la condición de que de alguna manera me haga saber quien es. Sino no lo aceptaré.